Charakter Widzewa narodził się w bólach? Mecz, który może odmienić sezon

Są zwycięstwa łatwe, przyjemne i szybko zapominane. A są takie, które rodzą się w bólu, chaosie i na skraju katastrofy. Zwycięstwa, które wyrywa się rywalowi z gardła w ostatniej sekundzie, a które smakują nie tylko jak triumf, ale jak katharsis. I być może właśnie takim zwycięstwem był dla Widzewa pucharowy horror w Niecieczy. To mógł być ten legendarny „mecz założycielski” – fundament, na którym narodzi się nie tylko drużyna, ale prawdziwy charakter Widzewa.

Kiedy cierpienie buduje, a nie niszczy

Nie oszukujmy się – styl, w jakim Widzew wywalczył ten awans, był daleki od ideału. Każdy, kto oglądał to spotkanie, czuł frustrację i niepokój. Przez 120 minut widzieliśmy zespół, który wciąż szuka swojej tożsamości, który nie potrafił zdominować niżej notowanego, choć ambitnego rywala. I właśnie dlatego ten awans jest tak cenny. Bo nie został zdobyty dzięki taktycznej perfekcji, a dzięki czemuś znacznie ważniejszemu – woli walki, determinacji i niezłomności w sytuacji, która wydawała się beznadziejna.

Łatwe 3:0 nie zbudowałoby niczego. Taki mecz, jak ten z Termalicą, mógł złamać tę drużynę. Mógł pogrążyć ją w kryzysie i wzajemnych pretensjach. A jednak stało się inaczej. Zamiast pęknąć, zespół scalił się w ogniu walki. To w takich chwilach, gdy przegrywasz w 90. minucie, a mimo to wierzysz do końca, rodzi się prawdziwa więź. To cierpienie, przez które przeszli wspólnie piłkarze, może okazać się najcenniejszą lekcją tego sezonu.

Bohaterowie, których potrzebowaliśmy

W każdym micie założycielskim muszą być bohaterowie. W Niecieczy Widzew znalazł ich kilku. Fran Alvarez po raz kolejny pokazał, że jest kluczowy – jego genialny gol był iskrą, która zapaliła nadzieję. Veljko Ilić, po przejściu drogi z piekła do nieba w zaledwie kilka dni, obronionym rzutem karnym odkupił swoje winy i być może odzyskał pewność siebie, której tak bardzo mu brakowało. To historia, która buduje i daje wiarę – zarówno jemu, jak i kibicom.

A Juljan Shehu? To symbol niezłomności. Jego gol w doliczonym czasie gry, wciśnięty do bramki z metra po kuriozalnym kiksie kolegi, to kwintesencja tego, czym jest walka do końca. Nie liczy się styl, liczy się determinacja, by znaleźć się tam, gdzie spada piłka. Jego pewnie wykonany, decydujący rzut karny był pieczęcią na występie lidera. Tacy zawodnicy pociągają za sobą resztę.

Iskra nadziei na lepsze jutro

Nawet w grze Mariusza Fornalczyka, pełnej fantastycznych dryblingów, ale wciąż bez liczb, można dostrzec zapowiedź czegoś lepszego. Jego odwaga i bezczelność w pojedynkach to cechy, których potrzebuje cały zespół. Jego pewny strzał w serii jedenastek pokazał, że w kluczowym momencie nie pęka. To kapitał, który musi zaprocentować.

Porównania do traumatycznego meczu w Pucharze Polski sprzed trzech lat z KKS-em Kalisz nasuwają się same. Tamten scenariusz był niemal identyczny, ale finał był tragiczny. Tym razem historia potoczyła się inaczej. Drużyna, która trzy lata temu upadła, teraz podniosła się z kolan. To pokazuje, że charakter Widzewa, choć kształtuje się w ogromnych bólach, zmierza w dobrym kierunku.

Ten awans to coś więcej niż tylko przejście do kolejnej rundy. To dowód, że w tej grupie ludzi drzemie siła, która wciąż nie została w pełni uwolniona. Horror w Niecieczy nie był piękny, ale mógł być absolutnie kluczowy. To mógł być ten moment, w którym zlepek indywidualności zaczął przekształcać się w drużynę. Przed Widzewem arcyważny mecz z Rakowem. Być może po raz pierwszy w tym sezonie podejdą do niego nie tylko jako grupa piłkarzy, ale jako zespół, który wspólnie przetrwał piekło i wyszedł z niego silniejszy.